donderdag 17 oktober 2013

Wie ben ik zonder baan?

Love

De afgelopen maanden ben ik mezelf aan het herontdekken.  Het bewust kiezen voor thuisblijfmoederschap en het opzeggen van mijn oude baan hebben impact op mij. Ik sta opnieuw oog in oog met mijn eigenwaarde. Ik voel mij onzeker en onbekwaam. Waar zijn mijn kwaliteiten? Ik voel ze niet. In mijn oude baan voelde ik met regelmaat waardering en erkenning voor mijn werk. Nu ik thuis werk, ben ik dat gevoel volledig kwijt geraakt. Ik voel mij weggerukt uit mijn comfort zone. Ik wil niet klagen, want ik heb er toch zelf voor gekozen?

Tijdens een verjaardagsfeestje ben ik mij bewust geworden van mijn blinde vlek. Iemand vroeg mij wat ik in het dagelijks leven deed. Ik vertelde over mijn keuze voor thuisblijfmoederschap. Na mijn antwoord viel er een lange stilte. Mijn gesprekspartner wist verder geen vragen meer te stellen en het gesprek liep snel dood. Ik zat met mijn mond vol tanden en wist niet hoe ik verder wilde met het gesprek. Ik was zo gewend om met enthousiasme over mijn baan te vertellen. Enthousiasme over het moederschap had ik toen nog niet. Het moederschap was (en is) voor mij nog onbekend terrein.
Na dat gesprek zag ik mijn blinde vlek. En dat was pijnlijk: ik had onbewust mijn identiteit en eigenwaarde afhankelijk gemaakt van wat ik deed.

Ik doe, dus ik ben? Nee, mijn eigenwaarde & identiteit wil ik niet meer afhankelijk laten worden van mijn doen & laten. Als ik mezelf (en anderen) onvoorwaardelijk lief wil hebben, mogen daden geen voorwaarden zijn. Als ik vanuit onvoorwaardelijke liefde opnieuw naar mezelf kijk, verschuift de vraag ‘Wie ben ik?’ naar de achtergrond. Er komt een andere vraag naar voren: ‘Wat wil ik?’.

Ik heb in mijn blogs vaker geschreven over onvoorwaardelijke liefde. Mijn stoutste droom is om dat in elk moment te ervaren en te creëren. Dat zijn mooie woorden, maar hoe doe je dat?
Onvoorwaardelijke liefde concretiseren, is nu mijn volgende opdracht.

Inspiratie:

2 opmerkingen:

  1. 'Ik doe, dus ik ben? Nee, mijn eigenwaarde & identiteit wil ik niet meer afhankelijk laten worden van mijn doen & laten. Als ik mezelf (en anderen) onvoorwaardelijk lief wil hebben, mogen daden geen voorwaarden zijn. Als ik vanuit onvoorwaardelijke liefde opnieuw naar mezelf kijk, verschuift de vraag ‘Wie ben ik?’ naar de achtergrond. Er komt een andere vraag naar voren: ‘Wat wil ik?’.

    Dit stukje van jou, geeft mij inzicht in hoe ik me voel en mijn eigen denkwijze. Mijn eigen gemaakte keuzes die niet aansluiten aan mijn ideaal beeld die ik had of heb. Mijn valkuil is dat ik onterecht in een gevoel van falen terecht kom. Bedankt voor het delen, het is fijn om je weer te lezen.. :-)

    BeantwoordenVerwijderen