maandag 20 juni 2011

Klagen en vooruitgang


Mijn kijk op klagen.

Vanochtend werd ik wakker met een ontevreden gevoel. Het was maandagmorgen en ik moest weer vroeg opstaan voor een afspraak. Het liefst wilde ik in mijn bed blijven liggen en heerlijk uitslapen. Maar dat ging niet. Ik had een hardloopafspraak en ik wilde aan mijn afspraak houden.

Na het hardlopen heb ik met mijn loopmaatje in mijn achtertuin gebruncht. We hebben rond één uur s’middags afscheid van elkaar genomen. Kort voor het afscheid had ik mijn gevoel van ontevredenheid even uitgesproken.
“Waar ben je dan ontevreden over?”, vroeg mijn loopmaatje. “Tja, ik denk over mijzelf. En misschien heeft het te maken met de rommel in huis. Ik ga maar wat opruimen. Misschien helpt dat.”

Na het uitspreken van mijn ontevredenheid voelde ik mij opgelucht. Ik ging in mijn keuken zitten om een glas groene thee te drinken. Terwijl ik naar mijn achtertuin staarde, dacht ik opeens aan het fenomeen 'klagen'. Klagen, is dat altijd negatief?

Een paar weken geleden was ik samen met mijn vriend naar 'Puur Gelul' gegaan. Een cabaretavond met bekende schrijvers. Ik heb daar o.a. Nico Dijkshoorn gezien. De heer Dijkshoorn, een bekende schrijver die (volgens Marco Raaphorst) van ‘Klagen’ zijn vak heeft gemaakt.

Ik noem Nico Dijkshoorn in deze blog, omdat ik hem best grappig vind. Ik moet soms erg lachen om zijn uitspraken. ‘Zijn klaagspel’ raakt bij mij een humoristische snaar.
Daarnaast herken ik mijzelf in 'zijn klaagspel': het leven is niet altijd leuk en ik vind dat we onze ontevredenheid daarover ook mogen uiten. Als ik naar de liefhebbers van Dijkshoorn kijk, denk ik dat klagen tot herkenbaarheid en verbinding kan leiden.

De meeste mensen die ik tegenkom, hebben niets met klagen. Mijn vriend noemt mij weleens brompot, want ik voel mij bij hem veilig genoeg om uitgebreid te klagen. Buiten mijn liefdesrelatie klaag ik echter zelden. Als ik naar mijn oude blogposts terugkijk, zie ik veel positiviteit. Waar blijft de negativiteit? En waar blijft het klagen? Want dat vind ik ook bij het leven horen: een stuk negativiteit en klagen.

Mijn kijk op klagen is op dit moment het volgende:
Klagen is voor mij een uitingsvorm: het uiten van gevoelens met een verborgen wens.
De kunst van klagen is (volgens mij) om de volgende stap te zetten: na het uiten van gevoelens de verborgen wens formuleren en daarna de wens zelf (met/zonder hulp) in vervulling brengen.
Kortom, klagen is ook vooruitgang.

Mijn inspiraties:
http://www.opgroeieninverbondenheid.nl/1635/klagen-mag/
http://hofstijl.nl/2011/05/12/klagen-is-stilstand/
http://www.gezondinbedrijf.com/klagen-bevordert-de-werkprestaties

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen