donderdag 26 mei 2011

Boodschappen


“Weet u misschien hoe dit ding heet?”

Op 29 april 2011 heb ik met een vriendin wat boodschappen gedaan in de supermarkt aan de Elandstraat. Het was half tien ’s avonds. We hebben wat snacks en sap gekocht voor onze wandeling tijdens Koninginnenach.

Na een paar minuten winkelen waren we bij de kassa aangekomen. We gingen in een rij staan om onze boodschappen af te rekenen. Toen we bijna aan de beurt waren, hoorde ik achter mijn rug een vrolijke mannenstem. “Weet u misschien hoe dit ding heet? Dit ding dat onze boodschappen scheidt?” Ik draaide me om en zag een man van eind dertig staan. Hij had lang bruin krullend haar en hij droeg een oranje polo. De man zwaaide ‘het ding’ heen en weer in de lucht. “Euh, nee,” antwoordde ik verbaasd. Mijn vriendin schudde haar hoofd. Vervolgens probeerde de man het aan andere mensen in de rij te vragen. “En jij? Jij? Iemand?” Niemand wist het.

”Misschien weet de meneer achter de kassa het antwoord,” zei ik enthousiast. Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd door de man met de oranje polo. De kassamedewerker schudde zijn hoofd en vertelde dat men jaren geleden ooit een woord had bedacht, maar dat was afgekeurd door de Van Dale. Het woord was te lang en te saai.

Na het afrekenen van mijn boodschappen was ik verwonderd over de spontane interactie tussen de mensen bij de kassa. Daarnaast vond ik de gestelde vraag geniaal. Ik gebruik ’het ding’ al jaren en ik heb er nooit eerder bij stilgestaan hoe ‘het ding’ heet.
Inmiddels heb ik een antwoord in de wikipedia gevonden: het is beurtbalkje.

maandag 23 mei 2011

Straatgrafiek


Sinds kort krijgen stoplichten, lantarenpalen en prullenbakken mijn volle aandacht. In de openbare ruimte van Den Haag vind ik regelmatig straatgrafiek. Ik sta dan even stil en maak soms een foto. Het is een moment van genieten en dat allemaal gratis en voor niets.

vrijdag 13 mei 2011

Hello Việt Nam

“Dankjewel, Pa. En dankjewel, Nederland en Việt Nam.”

Eergisteren had ik een mooie connectie met mijn 78-jarige vader. We hebben samen gewandeld, gegeten en gepraat. En als kers op de taart heeft hij iets met mij gedeeld wat hem raakt:
‘Hello Việt Nam’ door Phạm Quỳnh Anh.
De beelden en de woorden in de video geven mij gevoelens van herkenning en dankbaarheid.

woensdag 11 mei 2011

Mijn Eigen Vijf schoenentest

Vandaag geen Big Five persoonlijkheidstest, maar een Eigen Vijf schoenentest.

Na het schrijven van mijn stuk ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ en na het lezen van de zin ‘stevig in de schoenen staan’ (in een vacature) ben ik gefascineerd geraakt door schoenen en uitdrukkingen. Na een korte zoektocht op Google heb ik vijf uitdrukkingen gevonden die mij aanspreken. Met behulp van de gevonden uitdrukkingen heb ik voor mijzelf vijf vragen bedacht. Ik noem ze de vijf schoenvragen. De vijf schoenvragen vormen mijn Eigen Vijf schoenentest. Het is een test met open vragen voor zelfreflectie.

Mijn Eigen Vijf schoenentest:
1. Wanneer trek ik mijn stoute schoenen aan?
2. Wanneer heb ik lood in mijn schoenen?
3. Hoe voelt het om in mijn schoenen te staan?
4. Wanneer sta ik stevig in mijn schoenen?
5. Wanneer loop ik naast mijn schoenen?

En hier zijn mijn vijf antwoorden:
1. Ik trek mijn stoutste schoenen aan, zodra ik weet wat ik wil.

2. Ik heb lood in mijn schoenen als ik mij bijvoorbeeld erg onzeker voel. Ruim drie jaar geleden had ik lood in mijn schoenen vanwege oververmoeidheid. De oorzaak was: vier dagen stage, één dag school en het hele weekend werken. Ik heb mijn les geleerd: ik mag veel willen, maar ik hoef niet alles te doen.

3. In mijn schoenen voel ik op dit moment liefde, blijheid, openheid en kracht. Op andere momenten voel ik kwetsbaarheid, boosheid, verdriet, angst en onzekerheid. Kortom, ik voel menselijkheid.

4. Ik sta stevig in mijn schoenen, als ik mijzelf laat zien.

5. In mijn ervaring loop ik zelden naast mijn schoenen. Mijn laatste herinnering van ‘naast mijn schoenen lopen’ was op een zaterdagavond tijdens het spel ‘Koehandel’. Ik liep naast mijn schoenen dankzij een geweldig blufstrategie.

En…wat zijn jouw antwoorden?

woensdag 4 mei 2011

Edwin en Edwin

“Hé, je draagt mijn slippers.”

Op 7 april 2011 was ik getuige van een klein wonder: hoe vaak komt het voor dat je een naamgenoot met dezelfde slippers ontmoet?
Het overkwam een vriend van mij en ik was erbij.
Mijn wonderen zijn de wereld nog niet uit.

zondag 1 mei 2011

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…

Toen ik een jaar of twaalf was, ging ik elke zondag naar de kerk met mijn moeder. Elke keer met mijn nette kleren en gepoetste schoenen. En elke week weer met de overtuiging: mijn schoenen zien er pico bello uit.

Op een zonnige ochtend was de kerkmis weer om elf uur afgelopen. Tijdens het klokkenluiden liepen mijn moeder en ik langzaam naar buiten. Het was erg druk bij de uitgang. De mensen stonden allemaal vlak bij elkaar. We schuifelden stap voor stap naar buiten. Vlak achter mijn rug hoorde ik een man met een kind praten. Zijn stem klonk vriendelijk en zacht.
“Kijk, Joris. Deze schoenen zijn niet zo nieuw. Als je goed kijkt, zie je dat ze versleten zijn.’’
Ik was verbaasd en een tikkeltje beschaamd toen ik dat hoorde. Ik had sterk het gevoel dat de man op mijn schoenen doelde. Toen ik buiten was, probeerde ik tijdens het lopen onopvallend naar mijn schoenen te kijken. Helaas…ik kon niets verkeerds vinden.

Na vijf minuten wandelen was ik thuis en ik deed mijn schoenen uit in mijn slaapkamer. Ik lag op mijn bed en ik hield mijn schoenen hoog in de lucht om hen aandachtig te bekijken. Op het eerste gezicht leek er niks mis te zijn. Het leer blonk en was mooi egaal bruin. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Wat bedoelt hij toch, dacht ik. Toen ik mijn schoenen omdraaide, begreep ik wat de man bedoelde. De hakken waren erg scheefgelopen.

Als ik aan dit voorval terugdenk, besef ik dat de opmerkzaamheid van de man te maken heeft met een manier van kijken. Hij keek tijdens het lopen bijvoorbeeld naar beneden.
Zo zie je maar weer: goed kijken is een kunst.

spelfAUtjes...

Tijdens het schrijven dacht ik aan het volgende...